Zondagochtend 6:15.

M’n wekker gaat af en zonder ook maar enige moeite sta ik op. Ik hoef immers niet te gaan werken. Fietsen, dat ga ik. Tot m’n tong op m’n wiel hangt en ik me begin af te vragen waar ik in hemelsnaam aan begonnen ben.

Koffie. Nu,.... helpt de stoelgang opstarten, scheelt een kilo of twee en doet de nodige zenuwen strak trekken. Heb net als Walter, behoefte om te stuiteren voor de wedstrijd. Dus doe maar 2,5 bakje.

Ik woon niet ver van het wedstrijdparcours en besluit tegen m’n gewoonte in om er naartoe te rijden via de mondi. Ben ik lekker opgewarmd bij de start (dacht ik). Dus niet.

Begin fors te twijfelen of ik nou toch geen lekke achterband heb. Shit.

Anyway, het startsein. Ik zit nog effe een paar microseconden voor de goede orde op m’n fietsstang. Heb geen haast. Die jongens rijd ik zo voorbij.

Waar is Niels gebleven? Die “was here” zoals men dat zegt. Nou ja, harder kan ik nu toch niet. Heeyyjj, daar is Lies (juist,..voor mij, nee,..ze haalde me niet in). Wacht effe, ik kan nog m’n adem beheerst inhouden en op geruststellende toon zeggen: “ook trekken he Lies, niet alleen duwen” (alsof ze dat niet weet). Maar’t klinkt wel stoer, al zeg ik het zelf.

Vervolgens schiet ik haar voorbij (ook voor de show).

Dan zitten we in de lange en eerste downhill. Jaaaaah jongens, daar doen we het voor!!

Kicken swah!! En dan de klere klimmetjes. Heb je natuurlijk heel Curacao die die heuvel niet kan klimmen. De eerste vervloeking ontnapt m’n bakkes. Mijn verontschuldiging.

Enfin, ben toch al bekaf.

Hejh, die gast ken ik,.......laat maar voor rijden, straks pak ik’m na de single-trail. Gaat toch beter dan ik dacht. Hij schijt een buffel als ie moet opschakelen bij een klim. Alles springt over elkaar heen maar de ketting weigert het tandrad te pakken. Too bad brother,.. had je maar beter moeten afstellen. Ik rijd hem op een gepast moment voorbij, ...ik heb nog manieren. Ik ga hem voorbij en ben hem op hetzelfde moment helemaal vergeten.

Plots vraag ik me in de derde ronde af of ik wel in de derde ronde zit. Was nooit goed in wiskunde. Dan moet ik toch zeker een powergel nemen? Eehhhh? Shit, m’n mind werkt niet zo helder. Voor mij toch een positief teken dat ik m’n best doe.

Ehj, wie daar? Niels?? “Niels!!!,....... ben jij dat?”

Niels mompelt wat terug maar ik durf te wedden dat hij het is.

Gaaaaaaaaaaaaaaaaf. Hij heeft kramp zegt ie. Ik blij. Laat maar lekker krampen jongen.

En ja hoor, heuvel en daar gaat Niels,....Aaaarrgggh vloekt ie (net als in die Tarzanstrips van vroeger). Ik fiets‘m genoegzaam voorbij maar begin ook steeds meer last te krijgen van de welbekende kramp. Als man boven de veertig weet ik dat ik geen fouten moet maken door onverwachte bewegingen met m’n benen te maken of te zwaar te trappen. Maar toch,.. de kramp zet door en ik kijk onopvallend achterop en zie dat Niels weer begint in te lopen.

Shiiiiiiiiiiit. ’t Zal me toch niet gebeuren he? Kom op, concentreren, rustig blijven en praten tot de Grote Man daarboven. (die vergeet ik nooit op dat soort benauwde momenten).

Laatste bochten voor de finish, me nu als oude makkers bekend en ik trap naar de finish, ga nog op het eind twee gasten (masters) voorbij (ook voor de show) en schiet vervolgens zwaar in de kramp, maar wel voorbij de finish. Made it!

Hoppi great swah

 

Ben

 

More Pictures

NVG webdesign 2010